„Weissenbruch wymachiwał pędzlem przed nosem Vincenta.
— Człowiek, który nigdy nie był nieszczęśliwy, nie ma czego malować, Van Gogh. Szczęście jest bydlęce; uśmiecha się tylko do krów lub kupczyków. Ból jest podłożem, na którym wyrastają artyści. Ilekroć pań głoduje, ilekroć jest pan zniechęcony i nieszczęśliwy, niech pan będzie wdzięczny. Bóg jest panu przychylny!
—Ubóstwo niszczy.
— Tylko słabych. Ale nigdy silnych! Jeśli bieda potrafi pana ugiąć, jest pan słabeuszem i słusznie się dzieje, że pan idzie na dno.
— Więc nie chce pan nawet palcem ruszyć, aby mi dopomóc
— Nie, nawet w tym wypadku, gdybym pana uważał za największego malarza wszystkich czasów. Człowiek, którego może złamać cierpienie i głód, nie zasługuje na ratunek. Jedynymi artystami godnymi, aby ich ziemia nosiła, są ci, których ani Bóg, ani diabeł nie potrafi zmóc, póki nie powiedzą wszystkiego, co chcieli.
— Ale ja głodowałem przez całe lata! Nie miałem dachu nad głową, chodziłem bez ciepłego ubrania w deszczu i śniegu, z gorączką, chory i opuszczony. W tych sprawach nie mam nic więcej do nauczenia się.
— Zaledwie zakosztował pan cierpienia. Jest pan początkującym. Powiadam panu, że jedynie ból jest nieskończony. A teraz idż pan do domu i weź ołówek do ręki! Im bardziej pan będzie cierpiał i głodował, tym lepsze stworzy pan dzieła.“(8)