„Sopot stał się modny. Plażowe zabawy dodawały uroku naturalnym walorom uzdrowiska. Łazienki reklamowały kąpiele w podgrzewanej wodzie morskiej, uniezależniając kuracjuszów od kaprysów aury. Zbudowano najdłuższe molo spacerowe w Europie. Kryształowa akustyka Opery Leśnej, w której wystawiono dzieła Beethovena, Leoncavalla, DAlberta, Smetany, Wagnera, sprawiała, że echa tych ipremier docierały do krajów nadbałtyckich wabiąc coraz więcej turystów. Na z każdym rokiem dłuższej liście kuracjuszy spotykamy Henryka Sienkiewicza z rodziną i Marię CurieSkłodowską. Co większa gazeta — w tym także „Kurier Warszawski" i „Dziennik Poznański" — przysyłała na sopocki sezon własnego korespondenta. Na świetnych kortach tenisowych bezkonkurencyjna Jadwiga Jędrzejowska biła najlepsze rakiety świata. Na torze wyścigów konnych najszybsze były araby polskiego chowu, a najpiękniej skakali oczywiście nasi ułani. W kabarecie oklaskiwano rosyjskiego piosenkarza Wertyńskiego. Otwarcie kasyna gry dało początek głośnym zlotom międzynarodowych hochsztaplerów i dyskretnym spotkaniom rodzimych utracjuszy. Zwykli ludzie w ruletkę nie grali, z wyjątkiem Magdaleny Samozwaniec, która przyznała się do tego samokrytycznie i publicznie w wydanej niedawno autobiografii „Maria i Magdalena". Należy wiec jej wybaczyć, tym bardziej że było to po raz ostatni, gdyż po wojnie .pozostały z kasyna tylko ruiny i kilka pozłacanych żetonów. W kawiarniach panował międzynarodowy gwar. Doktor Żaczek i doktor Brodzki dzielnie rywalizował z niemieckimi sławami. Kornel Makuszyński bawił na plaży dzieci, a Ludwik Hieronim Morstin szeptał w parku“(13)