„— A czy pański mistrz również je miewał
— Możliwe że tak, ale był mniej szczery ode mnie i nigdy o tym nie mówił.
— A czy był nim Deslon, a może Puysegur
— Nie. Moim mistrzem był człowiek bez porównania wyżej stojący od wszystkich wymienionych przez Waszą Królewską Mość osób. Byłem świadkiem tego, jak dokonywał cudów, zwłaszcza gdy chodziło o zadane rany. Żaden rodzaj wiedzy nie był mu obcy. Znał gruntownie teorie stworzone przez Egipcjan, posiadał wszystkie tajemnice starożytnej cywilizacji ii Aryjskiej. Był to wielki uczony i filozof, obdarzony niezwykłą wiedzą, zdolny połączyć życiowe doświadczenie z niezłomnością woli.
— Czy ja go znałem — zapytał król. Gilbert zawahał się z odpowiedzią.
— Pytam panaczy go znałem — powtórzył król.
— Tak, Wasza Królewska Mość znał go.
— Jakie nosił nazwisko
— Naraziłbym się być może na niełaskę Jego Królewskiej
Mości, gdybym wymienił to nazwisko. Nie chciałbym, zwłaszcza w chwili obecnej, kiedy większość Francuzów naraża na szwank majestat tronu, by cokolwiek mogło rzucić cień na szacunek, jaki winni jesteśmy Waszej Królewskiej Mości.
— Doktorze Gilbert, możesz bez obawy wymienić nazwisko tego człowieka i bądź przekonany, że ja również posiadam własną filozofię. Jest to filozofia pewnego hartu, który pozwala mi śmiać się ze wszystkich obelg doczesnych i z pogróżek na przyszłość.“(12)